اداره سرپرستی انگلیس در راستای تحقق خواست صیهونیسم و تاسیس کشوری یهودی جهت داده شد که بطور مداوم تحت فشار سازمانهای یهودی قرار گرفت. به گفته هنری کتان، یکی از جنبه های شگفت انگیز قیومیت انگلیس این است که شرایط آن توسط سازمانی بیگانه که خود دارای اهداف سیاسی نسبت به این سرزمین بود تعیین گردید. قیومیت نامه فلسطین با مجاز شمردن مهاجرت نامحدود یهودیان بیگانه به فلسطین و امکان تشکیل وطن ملی خود در آنجا، بصراحت در تناقض با ماده 22 میثاق بود که اصولاً برای اعطای استقلال سیاسی به مردمی چون مردم فلسطین وضع شده بود.

• 

----------- نکته مهم : هنگام انتقال متون از فایل ورد به داخل سایت بعضی از فرمول ها و اشکال درج نمی شود یا به هم ریخته می شود یا به صورت کد نمایش داده می شود ولی در سایت می توانید فایل اصلی را با فرمت ورد به صورت کاملا خوانا خریداری کنید: سایت مرجع پایان نامه ها (خرید و دانلود با امکان دانلود رایگان نمونه ها) : elmyar.net **************** عدم موفقیت دولت بریتانیا در اجرای وظایف نمایندگی در فلسطین، این دولت را بر آن داشت تا نقشه تقسیم این سرزمین را در دستور کار خود قرار دهد و آنرا جایگزین طرح تاسیس کشور دو ملیتی سازد. از اینرو کنفرانس ژانویه 1947 لندن را برگزار نمود اما شکست در این کنفرانس، بریتانیا را وادار ساخت تا از سازمان ملل متحد تقاضای مساعدت نماید. طرح تقسیم فلسطین در تاریخ 29 نوامبر 1947 با 33 رای موافق، 13 رای مخالف و 10 رای ممتنع طی قطعنامه شماره (II)A 181 به تصویب مجمع عمومی رسید و اراضی فلسطین به دو دولت مستقل که 5/56 درصد تحت کنترل یهودیان و 43 درصد تحت کنترل اعراب بود تقسیم گردید. سرزمین فلسطین که در سال 1945 پس از تصویب منشور ملل متحد مشمول مقررات بند یک از ماده 77 آن گردید، باید بر طبق بند 2 ماده 76 به استقلال می رسید. اما مجمع عمومی به جای اینکار، مبادرت به تقسیم سرزمینی نمود که مطابق مقرره بند یک ماده 80 نمی بایست وضعیت آن پیش از قرار گرفتن در نظام قیومیت، تحت کنترل و اداره بین المللی که اولین گام در جهت استقلال ملی آن بود، تغییر کند. «نقشه مجمع از نظر جغرافیایی سیاسی کاملاً اشتباه بود زیرا ، ضدیت شدیدی را میان دو جامعه یهودی و عربی بوجود می آورد. هر دو سرزمین بصورت پاره پاره با شکل نامنظم و مرزهای طولانی و پیچ و خم دار درآمده بود.» در ادامه مقرر گردید قیومیت انگلیس هر چه زودتر و حداکثر تا اول اوت 1948 پایان پذیرد و انگلستان تمام نیروهایش را از فلسطین خارج کند. این امر در وضعیتی صورت پذیرفت که نقشه پیشنهادی مجمع عمومی برای تقسیم فلسطین از نظر سیاسی هیچ امکانی برای موفقیت نداشت. در حالیکه جمعیت یهودیان ساکن فلسطین، تنها حدود 30 درصد کل جمعیت فلسطین را تشکیل می داد صاحب بیش از نیمی از اراضی فلسطینی گردیدند. یهودی ها علی رغم پذیرش ظاهری قطعنامه 181 مجمع عمومی (قطعنامه طرح تقسیم فلسطین) ، آماده انجام طرح هایی برای کنترل کامل فلسطین شدند. بن گورین که بعدها بعنوان اولین نخست وزیر اسرائیل انتخاب گردید، صراحتاً اعلام داشت که: «من طرح تقسیم را به منزله حل و فصل نهایی مساله فلسطین نمی دانم، طرح تقسیم را نابود کرده و تمام فلسطین را در اختیار خواهیم گرفت.» از جمله دلایل بی اعتباری طرح تقسیم فلسطین، نخست نقض ماده 22 میثاق جامعه ملل و اصول مندرج در ماده 2 منشور ملل متحد از جمله راجع به اصل خودمختاری و تعیین سرنوشت ملتها می باشد. تجزبه بخشی از این سرزمین به منظور ایجاد یک حکومت یهودی و تحمیل حاکمیت این حکومت یهودی بر بخشی از ساکنین فلسطین نقض آشکار اصل «حق تعیین سرنوشت ملتها» می باشد. دومین دلیل عدم اعتبار این قطعنامه، عدم صلاحیت مجمع عمومی مبنی بر توصیه تقسیم فلسطین و ایجاد یک حکومت یهودی در این کشور می باشد. سازمان ملل متحد، سازمانی است که به خاطر اهداف خاصی که در منشور ذکر شده ، بوجود آمد. این سازمان در هیچ زمانی دارای حاکمیت یا حقی دیگر بر فلسطین نبوده است. از این رو قدرتی نداشت که در مساله فلسطینی تصمیمی اتخاذ کند و یا بخشی از آنرا به یک اقلیت مذهبی که اکثراً مهاجرین بیگانه بودند، برای تاسیس حکومتی از آن خود واگذار نماید. دلیل سوم این است که قطعنامه مجمع عمومی برای تقسیم فلسطین، تجاوزی آشکار نسبت به حاکمیت مردم فلسطین بود. این تجاوز بند هفتم ماده 2 منشور را که صراحتاً مقرر می دارد هیچیک از مطالب مندرج در منشور برای دخالت در مسایلی که مربوط به خود کشورهاست حقی نمی دهد، را نقض کرد. از زمانی که فلسطین از دولت عثمانی جدا شد و شناسایی استقلال آن توسط ماده 22 میثاق جامعه ملل تثبیت شد، فلسطین کشوری مستقل و جداگانه شد.